Hii. Hoewel het vorige persoonlijke artikel nog maar kort geleden is, moet ik vandaag ook weer iets kwijt. De twijfels voor dit artikel waren groot, maar mijn blog is mijn uitlaatklep en daarom wil ik hier mijn hart luchten. Ik heb momenteel namelijk gemengde gevoelens…

De afgelopen paar dagen worden diverse socialmediakanalen vol gezet met berichten van mensen die hun scriptie hebben gehaald, die alles hebben afgesloten en die afgestudeerd zijn. Hoewel ik ontzettend trots ben op al die mensen en het ook iedereen gun, voelt het voor mij heel dubbel. Ik had ook klaar kunnen zijn. Ik had ook die verdomde scriptie ingeleverd kunnen hebben. Ik had ook klaar kunnen zijn met mijn hbo-opleiding. Maar ik moet nog even wachten.

De ergste gedachte die door mijn hoofd schiet als ik zo’n bericht lees, is: ‘waarom jij wel en ik niet?’. Die gedachte probeer ik dan maar snel te vergeten, want ik weet dat iedereen keihard heeft gewerkt om zo ver te komen en het is gewoonweg een gemene gedachte. Zo bedoel ik het naar niemand en ik vind het vooral heel knap dat er zoveel mensen zijn die in één keer klaar zijn.

De blijdschap die ik voor de anderen voel, maakt helaas ook plaats voor een stukje verdriet. Een stukje verdriet dat ik de pech heb gehad dat mijn afstudeerbedrijf de opdracht afkapte. Het verdriet dat ik geen andere plek heb kunnen vinden waar ik wél mijn scriptie kon schrijven in de periode februari-juni. Het verdriet dat mijn hbo-diploma nog wat langer op me zal moeten wachten.

Maar ik weet ook het volgende: deze tegenslag heeft me alleen maar sterker gemaakt. Deze tegenslag heeft me laten inzien dat het niet altijd kan gaan zoals je gepland hebt, maar dat dingen soms met een reden gebeuren. En bovendien: deze tegenslag heeft nieuwe deuren geopend. Voordat ik aan de nogal korte periode bij het vorige bedrijf begon, was ik gestrest, nog helemaal niet voorbereid en deed ik alles gehaast en last minute. Dit halfjaartje uitstel kon ik gebruiken om bij te tanken, om alles te laten bezinken en om op mijn gemakje een andere plek te gaan zoeken.

De deur die voor me werd geopend, was er eentje voor een afstudeerplek vanaf september. Een plek waar ik vanaf februari al voor gesolliciteerd had, maar waar op dat moment geen plek was. En nu dus wel. Ik wil er nog niet al teveel over zeggen, omdat ik nog volop bezig ben met de goedkeuring voor deze opdracht (en dat is nogal een klus, want ik moet telkens dingen aanpassen). Maar deze plek biedt zoveel meer mogelijkheden en lijkt me een veel grotere uitdaging. En daar houd ik wel van, van een beetje uitdaging – ook al is een scriptie schrijven een uitdaging op zich.

Het feit dat ik nu dus een halfjaar vertraging heb opgelopen is vervelend, maar niet het einde van de wereld. Ik ben hartstikke jong en heel veel mensen halen hun hbo niet in de geplande vier jaar. Bovendien was het gewoon beter zo. Nu kan ik hopelijk vanaf september wél echt beginnen met afstuderen en in februari 2018 met jullie delen dat ik ook afgestudeerd ben. Maar ik zal jullie in die periode vast ook wel op de hoogte houden.

Het voelt fijn om dit te delen en van me af te schrijven. Het lucht zelfs een beetje op. Als je tot het eind hebt gelezen, bedankt. Heel veel hartjes! Het lezen van de berichten zal nog wel even moeilijk zijn, maar aan iedereen die dit leest en is afgestudeerd: gefeliciteerd! Jullie hebben er hard voor gewerkt en ik ben megatrots op jullie.

liefs Joyce