Hi. Hallo. Goedendag. Hoe gaat het met jullie? Dat is lang geleden. Alweer. Een blog én een (sociaal) leven onderhouden blijkt elke keer weer een uitdaging. Ik denk dat pauzes op mijn blog de laatste jaren vaker voor zijn gekomen dan een lange rits met blogs achter elkaar. Maar elke keer kom ik weer terug en zeg ik “het was met een reden”. Ook nu weer. Vandaag een langverwachte update met hoe het met mij gaat en wat er allemaal speelt (en heeft gespeeld) in mijn leven.

WE ZIJN VERHUISD

Het eerste nieuwtje is meteen een grote. Jorn en ik zijn gaan samenwonen! In maart zijn we verhuisd van Hoofddorp naar Bennebroek. We zitten nu in een heerlijk ruim appartement met 3 slaapkamers (HOE CHILL), tegenover de Albert Heijn voor een hele goede prijs per maand. Rond eind januari kregen we te horen dat we er mochten gaan wonen en vanaf dat moment waren we bijna elk weekend aan het klussen (vandaar ook de stilte sinds begin februari, haha). We hoefden niet extreem veel te doen, maar uiteindelijk komt er toch steeds weer iets bij waarvan je denkt “dat kunnen we nog wel doen”. We hebben de entree en woonkamer laten doen: deze zijn gespoten, net als het plafond. Verder hebben we samen met onze ouders onder andere alle deuren een andere kleur gegeven, het behang in de slaapkamer beneden eraf gehaald en vervangen voor nieuw behang, een muur een kleurtje gegeven, boven een nieuwe vloer gelegd en het behang overgeschilderd. Toen dat allemaal een beetje gedaan was en we onze meubels erin gingen zetten, begon het echt als ons huisje te voelen. Inmiddels wonen we er ongeveer een maandje en tot nu toe bevalt het goed. Hier wil ik ook een update over plaatsen binnenkort.

Het lijkt mij leuk om binnenkort een aantal foto’s te maken van onze woon- en slaapkamer en deze met jullie te delen als een soort ‘home tour’. We missen nog wel een aantal meubels, maar die hebben een wat langere levertijd o.a. door het coronavirus. Maar ach. Dus als je benieuwd bent, moet je mijn blog in de gaten houden. Je kunt me ook alvast volgen op Instagram, want daar deel ik zo nu en dan ook foto’s. Ik zit er zelfs aan te denken om een interieuraccount te beginnen..

Eerste eigen auto

Met het verhuizen, waren we ook toe aan een eigen autootje. In het begin konden we de tweede auto van mijn ouders lenen om te heen en weren. Superlief! Maar toch wil je ook gewoon je eigen vervoer hebben en mijn ouders moesten die auto ook weer terug hebben. Met geluk vonden we bij de garage van een vriend van Jorn zijn vader een Fiat Panda uit 2008 voor een goede prijs. Net helemaal nagekeken en opgeknapt. Dus gingen we een proefritje maken. Het voelde meteen al als een prettig autootje. Niet zo groot, schakelt soepel en rijdt lekker op de weg. Je zit ook wat hoger, wat ik ook wel fijn vind. Natuurlijk is het altijd even wennen, dus ik gaf steeds veel te veel gas en veel te weinig koppeling, maar inmiddels scheur ik weg met ons racemonster. Een heel goed, klein (maar niet te klein) autootje om mee te beginnen.

Wintersport

In maart werd ik niet alleen een jaartje ouder (24 kaarsjes alweer), maar ging ik voor de tweede keer in mijn leven op wintersport. We gingen een weekje naar Westendorf. We hebben weer heel erg genoten, maar het hoogtepunt was toch wel dat ik het aandurfde om te gaan skiën. Samen met Jorn zijn moeder boekte ik een privéles van 3 uur, we huurden ski’s, schoenen en een helm en we gingen ervoor. Natuurlijk had ik de schoenen veel te strak gedaan, waardoor ik het eerste uur alleen maar aan het creperen ben geweest. Ik vond het echt niet leuk toen. Toen eenmaal de schoenen door een leraar losser waren gedaan, kon ik eindelijk een beetje ‘normaal’ gaan skiën. En weet je: deze meid blijkt een natuurtalent (al zeg ik het zelf). Na die 3 uur was ik van de kleine oefenweide, naar de grotere oefenweide gegaan en kreeg ik complimenten van de skileraar dat het goed ging. Als ik meer uren had gehad, dan waren we met de gondellift gegaan, maar na die 3 uur was mijn portemonnee leeg en mijn energie op. Het begon iets minder, maar uiteindelijk vond ik het wel leuk!

Work from home

Eenmaal terug van wintersport, waren net alle maatregelen vanwege het coronavirus aangescherpt (we waren ook een dag eerder teruggekomen uit Oostenrijk). Dat betekende ook dat ik die maandag daarna vanuit huis aan het werk ging. Eerst was dat in overleg slechts één dag, maar ‘s middags belde een collega dat ik sowieso twee weken thuis moest werken, in een soort van quarantaine vanwege Oostenrijk. Want net nadat wij weg waren gegaan, ging alles daar dicht en bleek de situatie al erger dan gedacht.

In de periode dat ik thuis werkte, werd vervolgens ook het kantoor gesloten. Dat betekent dat ik al sinds half maart vanuit huis werk. Eerst bij mijn ouders thuis, en sinds half maart dus vanuit ons eigen huisje (verhuizen in deze periode voelde trouwens ook wel gek, maar we hebben de spullen verhuisd met mensen die we al veel zagen, waardoor het geen probleem was). Hoewel het wel relaxed is vanuit huis, mis ik mijn collega’s wel. En het feit dat je een werkplek hebt en thuiskomt. Nu is de plek waar ik werk en waar ik ‘s avonds mijn eten eet hetzelfde. En dat vind ik soms best vermoeiend.

Het werken vanuit huis heeft ook wel goede dingen gebracht. We moeten veel creatiever omgaan met hoe we het merk presenteren en dat betekent dat ik de laatste tijd best veel met videobewerking en grafische vormgeving bezig ben. En dat vind ik niet alleen heel leuk, maar ook ontzettend leuk om meer over te leren! Helemaal leuk als je vervolgens ziet dat je eigen ontworpen flyers worden rondgebracht en dat je van alle kanten complimentjes ontvangt. Dat heeft me wel aan het denken gezet om misschien een mini-cursus grafische vormgeving te gaan volgen. Zodat ik er nog net wat beter in kan worden.

Corona

En dan is er natuurlijk het coronavirus. Sowieso was het dus al raar om tijdens die periode te verhuizen. Nog gekker vind ik het om niemand te kunnen uitnodigen. Voorlopig nog geen housewarming te geven, terwijl ik daar juist zo naar had uitgekeken. Ik wil zo graag ons huisje aan familie en vrienden laten zien. Maar dat moet nog even wachten. We zijn wel voorzichtig, en op afstand, wat mensen aan het uitnodigen om te komen kijken. De echte housewarming komt dan hopelijk later nog wel.

Daarnaast was het een gekke periode, omdat we toch ook wel hier en daar momenten hebben gehad waarop we dachten besmet te zijn (geweest). Wel allemaal wat milde klachten, zoals hoesten of smaakverlies, maar we zullen het nooit weten. Zeker vlak na de wintersport hebben we dus zo min mogelijk buiten de deur gedaan en net nadat we verhuisd waren hielden we het ook bij enkel een rondje supermarkt (hoe saai is boodschappen doen in je alleentje?!). Het heeft dan ook zo’n twee weken geduurd, voordat we de buurt een beetje gingen verkennen.

In diezelfde periode hebben we helaas afscheid moeten nemen van Jorn zijn opa. Een crematie tijdens de coronacrisis is toch wel een heel bijzondere, en extra moeilijke ervaring. We waren niet compleet als familie. We mochten elkaar geen knuffel geven, ook al zag je dat iedereen pijn had. Er mocht niemand komen en we konden achteraf niet met elkaar borrelen en proosten op de herinneringen. Ondanks de situatie, was het wel een mooi afscheid. Iets waarvan we weten dat zijn opa het mooi had gevonden. Maar toch gun je zo’n man een prachtig afscheid met zijn vrienden en familie. De borrel deden we achteraf maar via Zoom. We hopen hem nog een mooi ‘afscheid’ te kunnen geven als het weer met meer mensen kan.

Verder maak ik me niet zo druk (meer). Natuurlijk is het allemaal onzeker. Je weet niet of je het hebt gehad, of er mensen rondlopen die het niet weten (misschien waren wij daar wel een aantal van?) waarvan je het nog kunt krijgen. Je weet niet hoelang de situatie nog gaat duren. Maar ik heb me erbij neergelegd. Van piekeren word ik alleen maar gestrest en dat werkt ook niet. Ik doe dingen, maar met mate en altijd met afstand. Ik houd rekening met mezelf en met anderen. Ik hoop dat anderen dat ook blijven doen en dan komen we er wel weer bovenop met zijn allen. En dan kunnen we hopelijk snel weer normaal verder. Ik probeer ook maar telkens te denken aan de goede dingen die wel zijn gebeurd. Samenwonen wilden we bijvoorbeeld al jaren. Ons mooie huisje. Veel nieuwe dingen leren op werk. Ons eerste autootje. Die positieve gedachten slepen me er doorheen als het even minder zou gaan. Dus echt: het komt goed.

Genoeg gekletst nu. Hoe gaat het met jullie?